Als klein meisje keek ik graag naar tv-series zoals Lassie en vond ik alle Disneyfilms waar honden in voorkwamen geweldig. Keer op keer werd ik blij van die lieve honden die de mens te slim af waren en kon ik intens verlangen naar de band die Timmie met Lassie had. Ik kon echter zeuren wat ik wilde thuis, maar een hond kwam er echt niet in. En achteraf ook heel goed, want mijn beide ouders werkten fulltime en ik moest toch echt overdag naar school. Een hond zou niet gepast hebben in dat huishouden. Maar ik werd gelukkig volwassen en kon zelf kiezen voor een hond en onze eerste labrador Floor was oprecht de liefste en gemakkelijkste pup die een beginnend hondeneigenaar kan treffen. Ik was nog heel jong en onervaren en haalde al mijn kennis uit boeken, films en dingen die ik oppikte van mensen om me heen met honden. In die tijd was een slipketting echt heel normaal en werd niet gezien als een ongewenst trainingsmiddel en je hond af en toe slaan of op de rug leggen was heel normaal gezien de kennis die we hadden over de dominantietheorie.

Absoluut niet met verkeerde bedoelingen, maar overtuigd van mijn eigen kunnen en misschien wel overmoedig in mijn idee dat ik het vast wel beter zou doen, voedde mijn man en ik dit kleine pupje op volgens de dominatietheorie. Me nog niet bewust van de belevingswereld van een hond en volledig denkend vanuit mijn eigen gedachtes en vooral mijn eigen wensen en ideëen over hoe een hond moest zijn.
Ze moest netjes aan de lijn lopen, mocht absoluut niet van de stoep af gaan en had geen keuze in waar ze al dan niet mocht slapen. Ze moest braaf gaan liggen als we ergens heengingen en de een perfect maatje zijn voor onze kinderen. We regelden vanaf het begin een hondenuitlaatservice voor haar omdat we allebei 4 dagen werkten en ze dus 3 dagen overdag alleen zou zijn. Dat leek ons niet ideaal en dus was de uitlaatservice een prima uitkomst. Ik realiseerde me destijds helemaal niet dat een pup wellicht niet heel goed mee kan lopen in een groep met honden en dat ze ook helemaal niet zo lang alleen kan zijn tussen het uitlaten door.  Ik heb ontzettend veel “verkeerd”  gedaan me dit pupje, allemaal zonder foute intenties, maar gewoon door onwetendheid. Maar wonder boven wonder ontpopte dit kleine zwarte hondje zich tot een voorbeeldige hond die ontzettend haar best deed om ons te behagen.  Als ik terug kijk naar de eisen die ik destijds aan haar stelde, was ik verre van begaan met hoe zij zich voelde in de diverse situaties en heb ik haar meer dan eens oneerlijk behandeld.
Ook mijn man heeft haar een keer zo duidelijk schrik aangejaagd dat ze hem maandenlang heeft ontweken bij thuiskomst. Hij was op een middag thuisgekomen en ze was simpelweg te lang alleen geweest die dag. Waarschijnlijk doordat ze, weet ik met de kennis van nu, moeilijk alleen kon zijn, had ze aan vrijwel alle deurposten gebeten en van de wijnflessen die in de gang in een rek stonden al het ( destijds nog ) lood afgegeten en dat lag op de grond verspreid. Hij kwam binnen zag de ravage en hoewel dit natuurlijk vele uren geleden gebeurd was, werd hij ontzettend kwaad op haar. Een logische en menselijke reactie van hem.  Hij heeft haar heel boos naar de bench gestuurd en is gaan opruimen, waarna hij zich realiseerde dat het niet haar schuld was en hij haar uit de bench heeft gelaten en met haar is gaan wandelen. Vanuit het oogpunt van de hond moet dit ontzettend beangstigend zijn geweest. Ze is eerst uren alleen geweest en heeft dat nare gevoel van alleen zijn proberen te verminderen door te bijten. Dan hoort ze de sleutel in het slot en staat blij en opgelucht kwispelend aan de deur als de baas binnen komt. Die reageert echter niet met een dikke knuffel en het pakken van de riem om uit te gaan, maar begint te schreeuwen en zet haar in de bench.  Met geen enkel idee waarom hij zo boos op haar was is ze gaan liggen. Nog steeds met hoge nood en nu nog ellendiger dan ervoor. Hoe moet dat geweest zijn voor haar :-(.
Floor heeft maanden nodig gehad om de thuiskomst van de baas weer leuk te vinden. Voor haar was zijn thuiskomst gekoppeld aan zijn gedrag en omdat het voor haar volledig onbegrijpelijk was, werd hij onvoorspelbaar. Als ik thuis kwam was ze net zo blij als voorheen en als hij thuiskwam maakte ze dat ze ergens achter een stoel verdween. Pas als hij een tijdje thuis was, kwam ze weer tevoorschijn. Het mag jullie duidelijk zijn dat mijn man zich vreselijk voelde hierdoor  en ontzettend geschrokken was over de impact van zijn reactie op zijn geliefde hond. Daarna heeft hij echt ontzettend zijn best heeft gedaan om de relatie met haar weer te herstellen wat gelukkig ook lukte. Honden zijn gelukkig vergevingsgezind en kunnen dingen ook weer vergeten als het niet meer gebeurt en de associatie weer positief wordt gemaakt.
Dit voorval maakte dat ik me veel beter ging inlezen in hondengedag en begreep dat mijn kennis nog heel wat te wensen over liet. Maar ik realiseerde me dat we misschien niet op de juiste weg waren wat betreft haar opvoeding. Ze verdiende beter en deed wat betreft haar kant van het verhaal echt haar best. En nee ik wist ook eigenlijk wel dat ze niet geboren werd zoals Lassie, maar dat ik een taak en verantwoordelijkheid had in haar opvoeding.

Wanneer we een hond als huisdier hebben, dan moeten we ons realiseren dat dit dier niet en meestal zelfs nooit zal voldoen aan de honden uit Disneyfilms of een echte Lassie zal worden. Het is een dier met een eigen karakter en eigen emoties. Hij verdient dat je je net zoals je dat zou doen bij een nieuwe vriendschap die je met een mens sluit, oprecht verdiept in wie hij is, je oprecht interesse hebt in wat hij leuk vindt en je probeert om naar hem te kijken en te leren zien op welke manier hij met je communiceert. We kunnen immers bij onze partners en beste vrienden ook al door kleine veranderingen in hun gezichtsuitdrukking zien of ze boos, blij of geïrriteerd zijn.
Ik hoor zo vaak cursisten en cliënten uit de gedragstherapie zeggen: “ Hij doet het gewoon express” ? en “ Hij weet dat het niet mag “ of “ Ik vind ( let op baas vindt dus !) dat hij gewoon bij me moet blijven”.  En wanneer een hond agressie inzet om te communiceren wordt het alleen maar moeilijker:  “ Hij kan toch niet zomaar grommen en blaffen tegen andere honden”, “ Hij hapte toen ik hem wilde aaien, dat is voor mij echt een brug te ver”.
Allemaal uitspraken die zeggen dat je als eigenaar niet oprecht interesse hebt in wat je hond je nu eigenlijk vertelt. Honden zijn geen duivelse dieren die een vooropgezet plan hebben om ons mensen te domineren. In tegenstelling, ze zijn bijzonder tolerant, willen meestal graag bij ons zijn, zijn extreem vergevingsgezind en zullen in tegenstelling tot ons mens een conflict zoveel mogelijk uit de weg gaan. En toch denken we en zeggen we dat ze het met opzet doen en dat ze wel beter weten… Is dat echt zo?  Denken we dat echt?  Of is het gemakkelijker om de fout niet bij onszelf te zoeken ?

Een hond die agressie inzet om te communiceren doet dit meestal omdat alle andere waarschuwingssignalen van deze hond door ons mens niet worden gezien en we er niet op reageren. Honden die dit zo ervaren, hebben vaak snel geleerd dat ze wel onze aandacht hebben als ze meer duidelijke signalen geven in hun communicatie. ( ik ga er hier uiteraard vanuit dat we te maken hebben met een normale gezonde hond, er zijn altijd uitzonderingen )
Honden hebben altijd een reden om te doen wat ze doen. En die redenen kunnen heel divers zijn van zelfbescherming tot bijvoorbeeld een reactie op een andere hond, tot iets heel graag willen hebben en het hebben van pijn. En er zijn er nog vele meer. Er zijn 101 scenario’s te bedenken waarom een hond agressie inzet tegen mens of dier.
En ook in de hondenwereld zijn er absoluut verschillen in hoe snel een hond bepaalde communicatie inzet. Dit is rasafhankelijk en individu afhankelijk. Net zoals er mensen zijn die heel snel op hun tenen getrapt zijn en er mensen zijn die heel veel geduld hebben of zich minder aantrekken van anderen.

Voor ons mensen is het alleen heel lastig om goed te kijken naar welke signalen een hond geeft en waarom. We willen graag dat onze honden zich gedragen als de ideale huisgenoot en het liefste alles doet wat wij vragen, wanneer we het vragen.  Zou je datzelfde ook verwachten van een goede vriend?  Of vraag je aan een vriend om iets voor je te doen in plaats van dat je hem een opdracht geeft ? Want dat is de relatie die ik met mijn honden wil hebben, een van vertrouwen en vriendschap. Mijn honden moeten er altijd op kunnen vertrouwen dat ik ze nooit met opzet pijn zal doen, dat ik ze niet alleen laat op momenten dat ze me nodig hebben, dat ik zorg voor gezonde voeding en ze veilig houdt van gevaar en dat ik ze niet dwing om over grenzen heen te gaan die ze niet willen. Dat ik ze niet straf voor daden die heel honds zijn en waar ik zelf beter had kunnen managen of ze beter had moeten leren wat ik dan wel verwacht. Dat ik met regelmaat kritisch kijk naar mijn eigen rol in hun gedrag. En dat ik oprecht geloof dat hun gedrag nooit, maar dan ook nooit bedoeld is om mij te kwetsen, dwars te liggen of te domineren.
Zij leven in het moment en genieten ook van het moment. Daar hoort zo af en toe een sprintje maken achter een konijn aan bij en een verdwaalde sok “stelen” en er mee rondparaderen of toch even die struiken inrennen en rollen in een dood beest, gewoon omdat ze dat lekker vinden.
Boos worden op dit gedrag of dit gedrag straffen zou alleen maar onze relatie schaden en hun vertrouwen in mij ondermijnen. Indien er gedrag ontstaat wat ik niet prettig vind of niet veilig vind, dan probeer ik te begrijpen wat hun motivatie is voor dit gedrag. En vervolgens wat ik kan doen om dat te veranderen.

Toen mijn June op een jaar leeftijd een pup van een van onze nesten beet, reageerde ik absoluut niet zoals ik had moeten doen naar haar toe. Ik schrok me wezenloos en reageerde vanuit shock en angst dat ze die pup echt dood zou bijten. Ik schreeuwde, trok aan haar, heb haar zelfs geslagen, alles om maar die pup los te krijgen die ze aan het schudden was. Ze liet los en de pup leek er ernstig aan toe. Ik heb haar in een kamer geduwd en ben met de pup naar de dierenarts gereden. Dit alles heeft ruim 1,5 geduurd en in die tijd is June dus alleen opgesloten in een kamer geweest. De pup had alleen een poot gebroken en de schade bleek achteraf mee te vallen. Ik praat dat niet goed, maar het was minder ernstig dan ik had gedacht op dat moment. Echter toen ik weer thuiskwam met de pup, reageerde June ontzettend angstig op mij en was duidelijk overstuur. Laten we eens terugdraaien hoe het vanuit haar oogpunt moet zijn geweest .
De situatie schetsend. Pupje was de laatste uit het nest en zou een paar dagen langer blijven omdat de nieuwe baasjes nog niet terug waren van vakantie. En zoals ik dat altijd deed, mocht deze kleine pup meedraaien in de roedel. Echter hij was nog lerende in de hondentaal en liep heel overmoedig door de achterdeur en botste zo tegen Scarlett aan. Scarlett is mijn oudste labrador en heeft een lage tolerantie voor pups die ze zelf niet heeft gebaard. Dus zij reageerde meteen met een korte grom richting de pup. Deze pup die nog niks gewend was reageerde zoals veel pups doen in het begin luid gillend en alsof hij minstens gevierendeeld werd door Scarlett die hem niet eens aanraakte.
Deze gil triggerde bij June hoogstwaarschijnlijk prooiagresssie, want ze sprong erop en pakte hem vast en begon te schudden. De andere honden reageerde hierop door tegen haar te gaan blaffen en dat heeft haar wellicht nog meer opgezweept. Vervolgens kom ik al gillend en schreeuwend en trek ik aan haar, en tik ik haar op de snuit. Vol verbazing en waarschijnlijk volledig geschrokken van mijn reactie  laat ze los en dan zet ik haar ook nog eens met veel gegil in een aparte kamer, weg van de rest van de honden. Daar laat ik haar 1,5 uur alleen. In haar ogen moet ik volledig onlogisch gehandeld hebben. Voor haar is die gil een prooi geweest en snapte ze niet dat ik zo boos op haar werd, haar opsloot en haar alleen liet. In haar beleving was het geen pup, maar een prooi en dat ik haar veilige haven dan zo reageer moet onbegrijpelijk zijn geweest.

Toen ik thuiskwam reageerde ze dan ook niet voor niks zo op me. Onzeker en angstig. Ik weet nog goed dat ik op dat moment alles had willen doen om mijn reactie daarvoor anders te laten zijn. Mijn allerliefste June, mijn bruine knuffelbeer, mijn dame die altijd voor me wilde werken, stond daar in een hoek, mij wantrouwend en angstig aan te kijken. Het heeft zeker een week geduurd voor ze weer enigszins zichzelf was.  Ik heb vanaf dat moment mezelf heel duidelijk beloofd dat ik altijd mijn best zou doen om te begrijpen wat er om gaat in mijn honden, om te onderzoeken waarom ze doen wat ze doen en ze te begeleiden bij de dingen die ze moeilijk vinden. Dit betekent soms dat je lang moet zoeken en steeds weer iets anders moet proberen om te komen tot dat wat je wilt bereiken met je hond. Dit betekent ook dat je regelmatig je eigen verwachtingen voor je hond en jullie samen moet bijstellen. En dit betekent dat je met empathie en zonder vooroordelen je hond moet leren begeleiden en opvoeden waarbij je eerlijk blijft naar hem toe en hem helpt te begrijpen wat je precies verwacht van hem.

Met June heb ik inmiddels een band die niet anders kan worden omschreven als volledig aan elkaar verbonden. Zij begrijpt mij en ik begrijp haar en ik heb met haar de afspraak dat ik haar ALTIJD bescherm voor de zaken in de wereld die ze niet begrijpt. Dat ik haar veiligheid voorop zet en zorg dat ze niet in situaties komt waarbij ze gedrag kan laten zien dat niet wenselijk is in onze maatschappij en waardoor ze wellicht andere dieren kan schaden. Ik weet immers inmiddels dat ze niet een “ normale, gezonde “ hond is, maar een met een bijzondere handleiding. En die handleiding schrijven heeft me zo’n 2 jaar gekost. Dit heeft vaak aanpassingen in mijn leven, in mijn wandelingen en in mijn trainingen met haar en de rest van mijn honden gekost die me verdrietig,  gefrustreerd of soms zelfs wanhopig maakten. Maar als ik terugkijk hoever we nu zijn en welk rijk leven ze nu heeft, hoe blij ze in het leven staat en hoe relaxt mijn roedel honden nu met elkaar omgaat, is het dat dubbel en dwars waard geweest. Dit had heel anders kunnen zijn als ik niet de moeite had genomen om haar te leren begrijpen, om naar haar te leren kijken en haar te leren om op mij te vertrouwen in alle situaties.

Ik geloof oprecht dat we in deze maatschappij steeds minder geneigd zijn om de tijd te nemen en echt te kijken naar de oorzaak van gedrag. Het is zo gemakkelijk om een grommende hond als agressief te bestempelen of een trekkende hond als ongehoorzaam. Terwijl de realiteit vaak is dat we niet voorzien in een bepaalde behoefte die de hond nodig heeft of slecht hebben leren luisteren naar wat onze hond ons wil vertellen.

Zo kwam ik een tijd geleden bij een cliënt voor een gedragsconsult. Hij was met zijn Duitse Herder al  bij me geweest op ons eigen terrein omdat zijn hond reactief reageerde op andere honden en hij hier aan wilde werken. Normaal ga ik naar de cliënt toe, maar dit wilde hij liever niet bekende hij me, omdat hij oprecht bang was dat de hond mij in een thuissituatie zou bijten.
Na de sessie op ons eigen terrein, werd ik toch na enkele weken nog een keer gebeld of ik toch een keer thuis wilde komen omdat hij zo agressief kon reageren bezoek, met als gevolg dat  de eigenaar nog nauwelijks bezoek wilde/kon ontvangen.
Ik had de eigenaar geïnstrueerd dat hij in principe hetzelfde kon doen met de hond als hij zou doen als er gewoon bezoek kwam, behalve hem apart zetten. Ik wilde graag de reactie van de hond zien als ik binnen kwam.
Dit gedaan hebbende, kom ik binnen in een kleine woonkamer waar deze grote Duitse Herder weinig ruimte had om zich goed terug te trekken. Hij reageerde met blaffen toen ik binnen kwam en nadert en wijkt wat. Ik negeer hem en wend mijn hoofd van hem af zodat hij zich niet nog meer bedreigd voelt. Alles aan deze hond laat namelijk zien dat hij mij heel beangstigend vindt. Hij heeft een lage staart, poten staan op standje doorgezakt en paraat om te vluchten, de haren op zijn rug staan omhoog ( borstelen) en hij blaft met zijn mondhoeken naar achter getrokken. Kortom geen zekere hond die dominant staat te doen, maar een hond die heel hard roept of ik alsjeblieft uit zijn huis wil weggaan.
Ik had in de vorige sessie gezien dat hij wel voergevoelig is en ben “bewapend” met lekkere voertjes. Ik blijf rustig staan in de kamer en laat hem kalm worden terwijl ik met de eigenaar praat. Hij komt langzaam wat dichterbij en begint aan de grond te snuffelen. Ik laat een paar voertjes op de grond vallen en hij ontspant iets. Ik steek mijn hand met wat lekkers uit en hij snuffelt eraan en pakt het aan. Dit alles doe ik nog steeds van hem afgewend en geef hem alle tijd om zelf te kiezen of hij wel of niet dichterbij wil komen. Dan gaan we zitten en zet de eigenaar koffie. Inmiddels is hij een stuk kalmer en komt hij zelf een paar keer tegen mijn hand duwen voor wat lekkers. Na een half uurtje praten, ligt hij redelijk ontspannen naast zijn eigenaar.

Deze herder is niet agressief of dominant. Hij is onzeker en heeft ontzettend weinig mogelijkheden om in deze situatie van bezoek dat binnenkomt zijn eigen ruimte te nemen. De kamer is er simpelweg te klein voor.  Door te blaffen waarschuwt hij het bezoek dat ze op afstand moeten blijven. In het verleden waren er mensen die dan toch naar hem liepen en zelfs hun hand uitstaken. Met als gevolg dat hij geen enkele andere optie zag dan te happen. Dit overigens zonder echte schade…. Denk daar eens over na. Als hij had gewild had hij in een fractie van een seconde heel hard kunnen doorbijten in de hand van degene te dicht bij kwam. Maar hij kan zich zo goed controleren, ofwel beheersen, om alleen een waarschuwing te geven. Dit vertelt je ook iets over de motivatie. Hij wil geen conflict, hij wil gewoon ruimte en met rust gelaten worden. En hij heeft inmiddels geleerd dat als blaffen niet effectief is, hij duidelijker moet zijn. En dan nog kiest hij voor een “zachte” beet. Best bijzonder eigenlijk.  Het duurt wat lang om hier verder de oorzaken van dat gedrag in te bespreken, maar het is duidelijk dat hij vreemden heel lastig vindt. Moet je er dan niks aan doen ? Natuurlijk wel en dat zijn ze ook gaan doen. Er zal zeker aan gewerkt worden door bezoek te gaan koppelen aan leuke dingen zoals voer en spel. Maar de afstand blijft nog wat klein om goed resultaat te krijgen. Dit zal het therapietraject wat lastiger maken en eigenaar was zich hier ook van bewust.
Belangrijk voor hem was dat hij graag wilde weten of dit gedrag echt “fout” was en of er iets mis was met zijn hond. Het feit dat hij de moeite neemt om een professional in te schakelen en oprecht geïnteresseerd is in wat zijn hond te vertellen had, maakt dat ze er samen wel uit gaan komen. Het zal tijd kosten, maar het zal zeker beter gaan. Zijn baas wil namelijk echt luisteren naar hem en wil hem beschermen. Het had heel gemakkelijk geweest om deze hond “af te schrijven” als agressief en te zeggen dat hij niet te veranderen was. Als ik was binnengekomen en zonder enig respect voor zijn onzekerheid recht op hem af was gelopen en hem had willen aanhalen, had hij me waarschijnlijk zonder enige omhaal gebeten. En dan had hij daar alle recht toe gehad, want ik had dan niet geluisterd naar alle dingen die hij tegen me had geroepen vantevoren. Echter in de praktijk is dit wat er wel vaak gebeurd. Dat die ene buurman toch doorloopt want hij heeft al jaren honden en hij is niet bang. Maar dat hij niet bang is, is nu net niet het punt. Hij loopt door, hond bijt en deze hond krijgt het stempel agressief en bijtgraag. Daarom zeg ik, deze eigenaar begrijpt dat zijn hond hem iets wilde vertellen en beschermt hem door hem niet in deze situaties te plaatsen voordat hij er aan toe is. Dat betekent dus dat als iemand toch wil doorlopen en een punt wil maken, dat je bij zo’n hond letterlijk voor je hond moet gaan staan en zeggen “Stop, ik wil niet dat je dit doet”.  Je hond zal je dankbaar zijn en steeds meer gaan begrijpen dat jij er voor hem bent, dat jij hem beschermt.

 

Stel je de volgende situatie dan eens voor.
Je gaat naar een concert en het is natuurlijk best een beetje dringen altijd, maar iedereen houdt zoveel mogelijk rekening met elkaar. Nu staat er achter je iemand die continu echt volledig tegen je aan gaat staan. Je hebt nog wel wat ruimte voor je, dus je zet een stap naar voren om wat afstand te creëeren. Echter deze persoon beweegt gewoon met je mee en gaat weer letterlijk in je nek staan hijgen. Nu draai je je om en ze je op duidelijke toon dat je het niet prettig vindt en of hij misschien iets meer afstand kan houden en je draait je weer om. Blijkbaar was je boodschap niet duidelijk en deze persoon pakt  je vanachter vast en trekt je tegen zich aan. Nu draai je je om en geef je hem een klap. Ik denk dat iedereen die dit leest, jouw reactie volkomen gerechtvaardigd vindt. De hond in het voorbeeld doet in feite hetzelfde , hij probeert afstand te creëeren, maar dat kan niet echt in de kleine kamer, dan blaft hij ( zegt hij boos ) en vraagt dus ruimte en als hij “vastgepakt wordt” ( ofwel iemand steekt zijn hand uit om hem aan te raken) , dan geeft hij een klap. Bijten is de honden equivalent van een klap geven. Kun je hem ongelijk geven ?  Hij heeft geen andere middelen om met ons te communiceren. Praten we het hiermee goed, nee, maar is het logisch?  Ja!

En dan kom ik nog op de laatste punt wat we te vaak tegenkomen. Het onderdrukken van al die waarschuwingssignalen. Een kennis van me vertelde laatst dat ze haar hond een bot had gegeven en toen ze langsliep gromde hij tegen haar. Ze was zo geschrokken van deze reactie dat ze in een reflex hem in zijn nek had gegrepen en op zijn rug had gelegd, waarna ze het bot had weggepakt. Omdat ze toch wilde dat hij een bot kon eten, had ze het nog een keer geprobeerd en wilde ze het bot weer wegpakken om te kijken wat hij nu zou doen. Echter deze keer gromde hij niet, maar hapte hij meteen in haar hand. Niet hard en zonder schade, maar het mag duidelijk zijn dat ze hier echt heel erg van onder de indruk was en zich afvroeg hoe het kon dat haar lieve hond die nog nooit had gegromd of gebeten ineens uit het niets kon happen.

Als we dit incident bekijken vanuit de positie van de hond gebeurt het hetvolgende: Hij heeft een bot ( en ze was vergeten te vertellen dat ze nog nooit dit soort bot, een bot met vlees eraan, had gegeven aan hem) dat hij duidelijk ontzettend veel waarde vindt hebben. Het is de eerste keer dat hij het kreeg en hij vond het duidelijk heel lekker. Dan loopt de eigenaar langs en is hij wellicht bang dat het wordt afgepakt ( kan door vorige ervaringen zijn, maar kan ook omdat hij dit echt superlekker vindt) Dus hij waarschuwt:  “ ik wil dit graag houden, dus niet dichterbij komen graag” . De reactie van de eigenaar hierop is voor hem volledig buiten proportie. Ze legt hem op zijn rug, wat echt een heftige straf is en pakt het bot af, waarmee ze dus ook nog eens precies doet waar hij bang voor was.
De keer erop dat hij dit bot weer heeft, bijt hij meteen. Waarom ?  Omdat hij heeft geleerd dat als hij eerst waarschuwt dit blijkbaar resulteert in een fikse bestraffing en verlies van het bot. Dan moet hij dus duidelijk zeggen dat hij dit bot echt wil houden.
Nadat ik deze redenatie had uitgelegd aan mijn kennis moest ze bekennen dat ze het beter snapte en dat ze in het verleden inderdaad vaak dingen had weggepakt bij hem omdat ze bang was dat hij het kapot zou maken. Maar hij had nog nooit gegromd. Nu was hij inmiddels 14 maanden en geen pup meer, dus de kans dat hij zich nu zeker genoeg voelde om tegen de eigenaar te zeggen dat hij het graag wilde houden werd daardoor groter. Ook heel logisch dat eigenaar dacht, maar hij heeft nog nooit gegromd en waarom dan nu wel. En zoals gezegd een hond heeft minder communicatiemogelijkheden ( nouja, eigenlijk heel veel, maar voor ons vaak onduidelijk) dan wij hebben.

Belangrijk hierbij is dat we goed bekijken waarom een hond gedrag inzet ofwel wat hij probeert te communiceren voordat we uit reflex reageren. Honden zijn zoals ik deze blog begon absoluut er niet op uit om ons te domineren. Ze willen graag  in harmonie leven met ons en het liefst veel dicht bij ons zijn. Ze communiceren honds ! en het is onze verantwoordelijkheid om als we kiezen om ons leven te delen met een hond deze hondse taal te proberen te begrijpen. Puppies worden niet geboren als Lassie, maar met geduld, begrip, juiste opvoeding en training is het leven met een hond geweldig en verrijkend !

Meest recente berichten

Archief