Als instructeur maak ik het regelmatig mee dat mensen het veld op komen gelopen en dat je niet alleen aan de hond ziet dat de emmer vol zit, maar bij de baas ook. Want hoe verrassend wij zijn niet anders dan onze honden en ook onze stressemmer kan vollopen. Als ik het zie, dan probeer ik diegene even ( buiten gehoorsafstand van andere cursisten indien mogelijk) te vragen of het wel gaat en of er misschien iets is gebeurd. Vaak is het “gewoon” de stress van alledag en dat het maar net lukte om de cursus te halen. Dan loopt de druk op de ketel op en zie je dat de hond deze emotie acuut oppikt. Niet gek ook, want als wij gestrest, gehaast, gefrustreerd etc. zijn dan geven we andere geur af dan dat we ontspannen en blij zijn. Nu is het voor de meeste niet onbekend dat de wereld van honden vooral uit geur bestaat,  maar wellicht wist je nog niet dat juist die stressemoties door onze honden via de geurverwerking worden opgepikt en dat dit dus zijn effect heeft op hoe je hond kan reageren op een situatie of op jou.

Soms vertelt een cursist dat er echt iets aan de hand is zoals een vervelende thuissituatie of een ziekte in de familie. Het is dan niet gek dat je dan niet bepaald op je best bent en dat trainen met je hond dan ook eigenlijk niet echt bovenaan je prioriteitenlijstje staat. Dit is heel normaal en ook gezond, je mag best je eigen problemen op één zetten op die momenten. Echter het heeft hoe dan ook zijn effect op het gedrag van je hond. De emoties die gepaard gaan met al dit soort zaken zijn voor je hond heel goed waarneembaar en afhankelijk van zijn leeftijd, zijn ervaring en zijn relatie met de eigenaar zal hij hier in meer of mindere mate last van hebben.

We zien dan dat een jonge hond bijvoorbeeld ineens weer onzindelijk kan worden of wat moeilijker alleen gelaten kan worden, terwijl een volwassen hond zich wellicht meer terugtrekt of ineens niet meer komt als hij geroepen wordt tijdens de dagelijkse wandeling. Maar ook op het trainingsveld zie ik dan vaak dat honden zich “lui” gedragen of juist overdreven druk en hyper zijn in alles wat ze doen. De ene hond lijkt dan ontzettend in overdrive te gaan om het maar zo goed mogelijk te doen en daardoor lukt het net niet  en de andere hond keert zich als het ware af van zijn eigenaar omdat de communicatie gewoon wat onduidelijker is op het moment. Heel onprettig voor beide partijen. Bij veel cursisten is het wel duidelijk dat hun hond zo reageert omdat er thuis iets aan de hand is. ( en dit kan vanalles zijn, van verhuizing, verbouwing, zieke familieleden, scheiding, geboorte baby, puberende kinderen, etc. ) maar bij anderen wordt niet meteen de link gelegd tussen de “menselijke” situatie en het gedrag van de hond. Voor instructeurs dus best een taak om dit soms te ontdekken en nog moeilijker, om het ook te benoemen. Want laten we eerlijk zijn, wie wil er nu horen dat het gedrag van zijn hond  eigenlijk door hemzelf komt….  Niemand toch?
Lastige materie dus voor eigenaar en instructeur. En wanneer ligt het nu aan de issues die er op het moment spelen en wanneer is het gewoon een hond die in de puberteit komt of nog niet voldoende opgevoed is. Best een moeilijk punt om te vinden. Daar ligt voor instructeurs denk ik nog wel wat winst te behalen.  Wij zijn meestal geneigd om vooral naar de hond te kijken, terwijl degene die aan de andere kant van de lijn staat ook onze aandacht verdiend en misschien nog wel meer dan we denken.

Maar al het probleemgedrag dat een hond kan laten zien in periodes die verklaarbaar zijn door veranderde thuissituatie geeft aan dat je hond niet goed weet hoe hij zich moet gedragen in deze nieuwe situatie en ook dat hij wellicht even wat minder vertrouwen heeft in de relatie met zijn eigenaar. Het gebeurt ons allemaal dat we in periodes dat we wat minder goed in ons vel zitten best wel eens kunnen verschieten tegen onze honden als ze iets doen waar we niet blij van worden. Dit doen we niet bewust en zeker niet om ze bang of onzeker te maken en absoluut niet om ze pijn te doen, maar we zijn mens en maken fouten, zijn niet altijd even kalm en zen en kunnen net zo goed ons gedrag niet altijd controleren. Maar die momenten kunnen voor sommige honden er toe leiden dat je minder betrouwbaar wordt en dat ze onzeker worden in welke reactie ze van je kunnen verwachten.

Als je dit meemaakt en je merkt dat je hond zich anders gedraagt dan je gewend bent, geef hem dan wat meer ruimte. Probeer hem die veiligheid bij jou wel te bieden en blijf zo duidelijk en consequent mogelijk in je aanwijzingen naar hem toe. Wil het trainen even niet zo lukken, houdt het dan bij de dingen die wel al goed gaan en zoek de moeilijke situaties niet op. Vertel je instructeur dat het even niet zo lekker gaat en dat je wel naar de les wilt komen, maar misschien even niet zoveel tijd en energie hebt om te oefenen. Instructeurs zijn ook maar mensen en niet iedereen zal even duidelijk zijn als hij zich niet goed voelt, dus voor hun is het ook fijn als ze weten waarom een cursist even niet zo meedoet als hij normaal zou doen. En heb je eigenlijk helemaal geen energie om naar de les te gaan, sla die week over of sla even een cursus over. Geef jezelf een break en pak het weer op als je je er weer toe in staat voelt. Als de rust wellicht thuis is wedergekeerd en als je weer frisse moed hebt om de dingen waar je met je hond nog aan wilt werken weer aan te pakken.

Waarom schrijf ik deze blog nu, zullen jullie misschien denken, omdat ik ervan overtuigd ben dat heel veel mensen zichzelf heel schuldig voelen als ze niet optimaal hun best doen voor hun hond. Dat ze vinden dat ze niet moeten zeuren en dat de hond er ook niks aan kan doen dat de situatie is zoals hij is. Maar de realiteit is dat als je zelf niet lekker in je vel zit, je hond dat altijd zal waarnemen. De ene hond meer dan de andere, maar ze kunnen het allemaal. Je bent geen slechte baas als je even voor jezelf kiest en je hond op de tweede plaats zet.  Het is voor jullie beiden namelijk beter als jij je weer beter voelt. En je hond krijgt er niks van als hij eens een paar weken wat minder lang wordt uitgelaten of minder spelletjes kan doen. Veel honden vinden het al heel erg fijn als ze gewoon bij de baas mogen zijn en niet alleen zijn.  Al die “verplichte” nummers zijn niet altijd nodig en zullen een baas die toch al niet happy is alleen maar nog meer moe en prikkelbaar maken.

Dus voor iedereen die wel eens van “die” dagen heeft. Voel je niet schuldig, geef jezelf een break, geef je hond een lekker kauwbot of gevulde kong en zorg goed voor jezelf. Loop je echt tegen probleemgedrag aan dat ineens is ontstaan als gevolg van de veranderingen in jullie leven, neem dan contact op met een gedragstherapeut voor persoonlijke begeleiding. Maar in veel gevallen zal rust en tijd een hoop problemen weer oplossen.

Meest recente berichten

Archief